Zgodnie z pkt. 3 ust. 1 § 2 zarządzenia przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej
Zgodnie z pkt. 3 ust. 1 § 2 zarządzenia przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki z 3 marca 1986 r. w sprawie zasad bezpieczeństwa, szczególnych wymagań, kwalifikacji i sposobu ich uzyskiwania oraz związanych z nimi uprawnień i wzorów dokumentów stwierdzających posiadanie kwalifikacji w sportach motorowych (Monitor Polski nr 9, poz. 66) zawodnicy uprawiający sport żużlowy mają obowiązek posiadania ˝prawa jazdy kategorii właściwej dla uprawianej dyscypliny˝.
Powyższa regulacja od dawna jest przedmiotem krytyki w środowisku działaczy i zawodników sportu żużlowego. Nikt nie kwestionuje konieczności zapewnienia bezpieczeństwa zawodnikom na torze żużlowym, ale wymóg posiadania przez zawodnika prawa jazdy nie ma żadnego związku z poziomem tego bezpieczeństwa. Z ustawy Prawo o ruchu drogowym z 1 lutego 1983 r. (DzU nr 11 z 1992 r. poz. 41) wynika, że jej przepisy regulują zasady i warunki ruchu pieszych i pojazdów na drogach publicznych. Tor żużlowy jest natomiast obiektem zamkniętym, na którym ruch odbywa się na zupełnie innych zasadach. Zasady te są wręcz zaprzeczeniem zasad ruchu, o jakich mówi wyżej wymieniona ustawa. Chodzi na przykład o blokowanie się ścigających na torze, wyprzedzanie z każdej strony; celem jazdy (ruchu) na torze jest wyłącznie pierwsze miejsce na mecie. I taki sposób uprawiania sportu żużlowego jest jedynie pożądany i w świetle prawa absolutnie dozwolony. Do takiego zachowania na torze nie są niezbędne ani wręcz potrzebne wiadomości z kodeksu ruchu drogowego, jak wiedza o znakach, zasadach poruszania po drodze publicznej itp. Oczywiście zapewnienie zawodnikom bezpieczeństwa na torze ma pierwszorzędne znaczenie. Ważne jest, by ścigali się zawodnicy sprawni fizycznie, posiadający stosowne kwalifikacje sportowe. Kwalifikacji tych w żadnym razie nie potwierdza posiadanie ważnego prawa jazdy. Niezbędne natomiast jest posiadanie ważnych badań lekarskich. Podobnego zdania jest również autor krytykowanego zarządzenia, skoro rezygnuje z wymogu posiadania prawa jazdy przez zawodników żużlowych, którzy nie ukończyli 17 roku życia (§ 2 ust. 3 ww. zarządzenia). Regulacja taka świadczy jednak o niekonsekwencji i nieracjonalności, bowiem dopuszcza do udziału w zawodach osoby mniej doświadczone (choćby z racji wieku), o niższych kwalifikacjach, bez prawa jazdy, a odmawia prawa udziału w takich zawodach wykwalifikowanym i bardziej doświadczonym, którzy ukończyli 17 rok życia.
Ważną okolicznością jest także to, iż na przykład w przypadku pozbawienia prawa jazdy osoba profesjonalnie uprawiająca sport żużlowy praktycznie pozbawiona jest prawa uprawiania zawodu. Ma to miejsce na przykład w razie orzeczenia takiej kary przez kolegium ds. wykroczeń za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwym w ruchu publicznym. Osoba tak ukarana ponosi drugą, nie orzeczoną karę - pozbawienie prawa wykonywania zawodu - jest to oczywista niesprawiedliwość - także pozbawienie środków utrzymania. Takie rozwiązanie narusza więc podstawowe prawa obywatelskie.
Krytykowana regulacja razi swoim anachronizmem obecnie, kiedy profesjonalizm w sporcie jest stanem zgodnym z prawem. Przedmiotowe zarządzenie wydawane było w innej rzeczywistości społeczno-politycznej i być może odpowiadało duchowi tamtych czasów. Obecnie nie przystaje do realiów i jest rażąco krzywdzące dla ludzi uprawiających zawód sportowca (żużlowca).
Uważam, że w tej sytuacji należy znowelizować wymienione na wstępie zarządzenie, rezygnując z wymogu posiadania prawa jazdy przez osoby uprawiające sporty motorowe, biorące udział w wyścigach organizowanych na zamkniętych torach.
Poseł Jerzy Wierchowicz
Gorzów Wlkp., dnia 29 grudnia 1997 r.