Stan pogłowia wilków, regulowany ustawowo, osiągnął w woj. nowosądeckim poziom nieco ponad 100 sztuk
Stan pogłowia wilków, regulowany ustawowo, osiągnął w woj. nowosądeckim poziom nieco ponad 100 sztuk i był stabilny od co najmniej 10 lat. W tym czasie myśliwi realizowali odstrzał ok. 20 sztuk rocznie, przy respektowaniu okresu ochronnego oraz dokarmianiu populacji. Oficjalna ocena populacji wilków w całym kraju wskazuje, że po okresie ˝plagi wilków˝ i nagród za ich odstrzał - od początku lat siedemdziesiątych notowany jest gwałtowny przyrost ich liczby, która wzrosła od poniżej 200 sztuk do ok. 1000, przy odstrzałach sięgających od ok. 80 sztuk do ok. 200 sztuk na początku lat dziewięćdziesiątych. Samo zjawisko - po wprowadzeniu regulacji prawnych dla ochrony wilka - przebiegało pozytywnie w kontekście cech tej ochrony.
Jednak wielu znawców zagadnienia oraz wzrastająca liczba poszkodowanych wskazuje na drugą stronę tego medalu. Wilk jest drapieżnikiem zabijającym nie tylko z głodu, wpływającym nie tylko na pogłowie zwierzyny łownej (głównie saren i jeleni) i konkurującym pokarmowo z rysiem, ale i powodującym w określonych warunkach straty w zwierzynie hodowlanej (głównie poprzez trudność upolowania zwierzyny łownej). Wielkość populacji wilków, która byłaby optymalna wobec zasobów ich naturalnego środowiska (areał terenów, pogłowie saren i jeleni), wskazuje, że obecna dynamika zjawiska zmusza do elastycznego reagowania na nie, przy zapewnieniu ciągłego i możliwego monitoringu. Ocenia się obecnie, że na terenach górskich - głównym mateczniku wilków - pogłowie już przekroczyło stan równowagi środowiskowej i wywołuje szkodliwe ubytki w stanie zwierzyny płowej oraz kosztowne straty gospodarcze w hodowli. Środowisko życiowe wilka nie powiększa się, a wzrost populacji może zachwiać prawidłową gospodarką łowiecką oraz już powoduje, że braki w bazie pokarmowej wilki kompensują sobie w zwierzynie hodowlanej.
Nie wkraczając w zawiłości dyskusji między ekologami, myśliwymi i poszkodowanymi rolnikami, należy przyjąć za oczywiste, że w obecnej chwili obejmowanie wilka całkowitą ochroną na terenie górskiego województwa, którego gospodarka ma być przestawiana na profil turystyczny, a rolnictwo na hodowlany, jest aktem sprzecznym ze zdrowym rozsądkiem. Ochrona gatunkowa wilka jest faktem oczywistym i bezdyskusyjnym, natomiast regulacja populacji musi być dokonywana lokalnie, na poziomie wojewody, przy udziale i argumentacji wszystkich zainteresowanych stron. Najważniejsze jest, że niedopuszczalnym skutkiem ˝sztywnego˝ reagowania na zjawisko stanie się wzrost kosztów odszkodowań za straty szacowane już na ok. 30 tys. zł, a w konsekwencji wystąpienie ˝obronnego˝ kłusownictwa w stosunku do tego gatunku z powodu rozmiaru i charakteru tych strat. Powodowanie takiego, możliwego do przewidzenia zjawiska jest i będzie błędem logicznym i legislacyjnym w kontekście społecznym. Należy zatem rozważyć pilnie zmianę obecnego stanu prawnego w sposób umożliwiający rzetelną, logiczną i skuteczną we wszystkich aspektach gospodarkę populacją wilków na terenach górskich.
Zapytuję więc pana ministra:
Czy pan minister przewiduje limit odstrzału wilków na terenie woj. nowosądeckiego w 1998 r. i w jakiej ilości?
Jakie środki przewiduje w bieżącym roku ministerstwo dla wojewody nowosądeckiego na odszkodowania za już wyrządzone i przyszłe szkody w mieniu spowodowane przez wilki?
Poseł Marian Adam Cycoń
Nowy Sącz, dnia 2 lutego 1998 r.